کتابی برای مبارزه با دیکتاتورهای جدید
«دیکتاتورهای فریبکار» که سال ۲۰۲۲ از سوی انتشارات دانشگاه پرینستون منتشر شد، یکی از مطرحترین آثار سیاسی سالهای اخیر است. نویسندگان کتاب، «سرگئی گوریف» و «دانیل تریسمان» با تکیه بر دادههای علمی و دقیق در این کتاب نشان میدهند که معنای دیکتاتوری و شیوههای بروز آن، در حال تغییر است و روشهای قدیمی و خشن، جایشان را به روشهای تازهای دادهاند که بسیار خطرناکتر از شیوههای مستقیم و قدیمیاند.
«دیکتاتورهای فریبکار» به طور کلی به این موضوع میپردازد که چگونه نسل جدیدی از دیکتاتورها با دستکاری اطلاعات و جعل دموکراسی، قدرت را در دست دارند.
نویسندگان کتاب، به شکل زیرکانهای لیبرال دموکراسی در قرن بیست و یکم را به چالش کشیدهاند. آنها با اطلاعات دست اول و بر اساس یافتههای پژوهشی، نشان میدهند که اگر «هیتلر»، «استالین» و «مائو» با خشونت، ترس و ایدئولوژی حکومت میکردند، حالا در دهههای اخیر نسل جدیدی از مردان قدرتمند رسانهای در حال طراحی دوبارهی حکومت استبدادی برای جهانی پیچیدهتر بودهاند. دیکتاتورهای جدید، به جای سرکوب آشکار و گسترده، با تحریف اطلاعات و شبیهسازی رویههای دموکراتیک، شهروندان خود را کنترل میکنند، اخبار را مهندسی میکنند و بیشتر بر روشهای تبلیغاتی متمرکزند. سرگئی گوریف و دانیل تریسمان با کشف این برند جدید اقتدارگرایی، ظهور چنین دیکتاتورهای فریبکاری را توضیح میدهند و چگونگی ظهور و عملکرد آنها، تهدیدات جدیدی که ایجاد میکنند و نحوهی واکنش دموکراسیها را شرح میدهند.
«دیکتاتورهای فریبکار» نشان میدهد که چگونه رهبرانی مانند «لی کوان یو» در سنگاپور و «آلبرتو فوجیموری» در پرو پیشگام روشهای کمتر خشن، پنهانتر و مؤثرتر برای انحصار قدرت بودهاند. آنها تصویری از شایستگی را پرورش دادند، سانسور را پنهان کردند و از نهادهای دموکراتیک برای تضعیف دموکراسی استفاده کردند و همهی اینها در عین افزایش مشارکت بینالمللی برای منافع مالی و اعتباری بود.
این کتاب نشان میدهد که چرا بیشتر اقتدارگرایان امروزی دیکتاتورهای فریبکار هستند و تفاوت آنها با اندک «دیکتاتورهای ترس و وحشت» باقیمانده در جهان، نظیر «کیم جونگ اون» در کرهی شمالی در چیست.
«دیکتاتورهای فریبکار» با ارائهی پرترههای آشکاری از رهبران اقتدارگرای امروزی، برخی از معماهای سیاسی بزرگ زمان ما را توضیح میدهد. از چگونگی زنده ماندن دیکتاتورها در عصر مدرنیتهی روبهرشد گرفته تا همگرایی نگرانکننده و همدردی متقابل بین دیکتاتورها و پوپولیستهایی مانند «دونالد ترامپ».
نویسندگان دهها استراتژی را که رژیمهای اقتدارگرا در سراسر جهان از آنها استفاده میکنند، بهدقت مستند میکنند و به این شکل نشان میدهند که چهطور این رژیمها خود را به عنوان حامیان پوپولیستی دموکراسی معرفی میکنند، در حالی که هدف واقعیشان استبداد و قدرت مطلق است. هر قدر هم که این سناریو افسردهکننده باشد، نویسندگان به خوانندگانی که از نظر سیاسی نگران هستند لطف بسیار زیادی میکنند، چون به ما توانایی شناخت این تاکتیکها را میدهند تا با توسل به این دانش، در نهایت با این نوع جدید از دیکتاتورها مخالفت کنیم.