«چگونه مثل سیاستمداران فکر کنیم» به زندگی، افکار و مهم‌ترین آثار ۳۰ تن از بزرگان دنیای سیاست از زمان کنفوسیوس تا امروز می‌پردازد. نویسندگان کتاب این ۳۰ اندیشمند را در چهار دسته مورد بررسی قرار داده‌اند:
اندیشمندان باستان: کنفوسیوس، افلاطون، ارسطو، اگوستین.
اندیشمندان قرون وسطی: فارابی، ابن میمون، توماس آکویناس.
اندیشمندان مدرن: ماکیاولی، توماس هابز، جان لاک، دیوید هیوم، ژان ژاک روسو، ادموند برک، مری ولستون کرافت، امانوئل کانت، توماس پِین، هگل، جیمز مدیسون، الکسی دو توکویل، جان استوارت میل، کارل مارکس، فریدریش نیچه.
اندیشمندان معاصر: گاندی، سید قطب، هانا آرنت، مائو تسه‌تونگ، فریدریش هایک، جان رالز، مارتا نوسباوم، آرنه نِس.
برخی نام‌ها متفکران چندوجهی‌اند که نام‌شان در فلسفه نیز بسیار شنیده می‌شود. نظیر نیچه یا هگل، اما نویسندگان در این کتاب، اندیشه‌های سیاسی این متفکران را مطرح کرده‌اند. و از آن‌جایی که به ارتباط تنگاتنگ فلسفه و سیاست واقف بوده‌اند، فصل آخر (نتیجه‌گیری) کتاب را «پیوند ناشاد سیاست و فلسفه» نامیده‌اند.
در بخشی از این فصل آمده است:
پیوند میان سیاست و فلسفه همیشه پر از دردسر خواهد ماند، چون دو هدف متفاوت و در برخی موارد متضاد را دنبال می‌کنند. به همین دلیل بسیاری از فلاسفه به دلیل باورهای سیاسی‌شان تحت تعقیب قرار گرفته‌اند. این مشکل در همان سپیده‌دم تمدن غربی نیز وجود داشت: وقتی شهروندان آتن باستان بزرگ‌ترین فیلسوف‌شان، سقراط را به جرم فاسد کردن جوانان شهر با افکار رادیکال خود به مرگ محکوم کردند. ماکیاولی، پین، گاندی و قطب به زندان انداخته شدند؛ از سویی کنفوسیوس، ارسطو، ابن‌میمون، هابز، لاک، روسو، مارکس و آرنت نیز طعم تلخ تبعید را چشیدند. تنها در دوران نسبتاً اخیر تاریخ غرب این فرصت فراهم شده است که انسان‌ها بتوانند در کمال امنیت درباره‌ی سیاسی صحبت کنند و دست به قلم ببرند. این آزادی که با خون دل بسیار به دست آمده است همچنان متزلزل به نظر می‌رسد و همچنان دشمنان فراوانی دارد.
برشی از مقدمه‌ی کتاب
این روزها خیلی‌ها دل‌شان می‌خواهد سیاست را به باتلاق تشبیه کنند. خیلی‌ها این حوزه را چیزی بیش از منظره‌ی زننده‌ی مرکب از فریب، جاه‌طلبی و فرصت‌طلبی نمی‌دانند. اعتماد به نهادها و رهبران سیاسی به میزان بی‌سابقه‌ای کاهش یافته است و سیاستمداران در قیاس با آن‌چه در بین نسل‌های پیشین رواج داشت منفورتر به نظر می‌رسند…
سیاست معمولاً بازی به‌شدت زمخت و زشتی است؛ نوعی بازی تاج و تخت در سیطره‌ی علایق، احساسات، ثروت‌ها و قدرت‌های متعارض. در بیش‌تر اوقات سیاست چیزی نیست جز فعالیتی پست و کثیف یا به بیان یکی از سیاستمداران بریتانیایی قرن نوزدهم (نخست‌وزیر این کشور، لرد رزبری) «مردابی بدبو». بازی‌های سیاسی می‌تواند چنان بی‌شرمانه باشد که بیش‌تر مواقع پشت درهای بسته انجام می‌شود.
اما سیاست بیش از هر حوزه‌ی دیگری می‌تواند بدترین و بهترین خصایص آدمی را به تصویر بکشد. اکنون همه‌ی ما با بدترین‌ها آشنا هستیم. در این کتاب قصد داریم بهترین خصایص آدمی را به نمایش بگذاریم، آن هم در عصری که شاید بهترین‌ها بیش‌تر اوقات به چشم نمی‌آیند، اما با در نظر گرفتن شرایط، بسیار ضروری‌اند.
دیدگاه‌ها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.